آیا کایروپراکتیک برای بعد از جراحی دیسک کمر مناسب است؟

وقتی با امید رهایی از درد، جراحی دیسک کمر انجام می‌دهید ادامه داشتن درد می‌تواند نگران‌کننده باشد اما درد بعد از عمل لزوماً به معنای ناموفق بودن جراحی نیست. جراحی فشار روی عصب را کاهش می‌دهد ولی عصب آسیب‌دیده و بافت‌های اطراف برای ترمیم به زمان نیاز دارند. به همین دلیل ممکن است درد، گزگز یا بی‌حسی بلافاصله برطرف نشود. ادامه داشتن درد می‌تواند علت‌های متفاوتی داشته باشد:
ترمیم تدریجی عصب: عصبی که مدتی تحت فشار بوده، ممکن است طی چند هفته تا چند ماه بهبود پیدا کند؛ بعضی علائم هم ممکن است کامل برطرف نشوند.
التهاب و گرفتگی عضلات: دست‌کاری بافت‌ها حین جراحی و تغییر الگوی حرکت پس از آن می‌تواند باعث درد و اسپاسم موقت شود.
ضعف عضلات و کم‌تحرکی: کاهش فعالیت قبل و بعد از عمل ممکن است عضلات حمایت‌کننده ستون فقرات را ضعیف کند و به ادامه کمردرد دامن بزند.
باقی ماندن یا برگشت فشار روی عصب: گاهی بیرون‌زدگی مجدد دیسک، تنگی کانال یا مشکلات بخش‌های دیگر ستون فقرات مطرح است؛ به‌ویژه اگر درد پس از یک دوره بهبود دوباره شروع شود.
علت‌های دیگر: مفاصل کمر، مفصل لگن یا در برخی موارد بافت اسکار اطراف عصب هم ممکن است در درد نقش داشته باشند؛ تشخیص آن‌ها به معاینه و گاهی تصویربرداری نیاز دارد.

درمان دستی ملایم با «جا انداختن کمر» فرق دارد

چه زمانی نباید سراغ آن رفت؟

با دیدن این علائم، فوراً به اورژانس مراجعه کنید

این نشانه‌ها را همان روز به جراح اطلاع دهید

افرادی که هنوز در دوره ترمیم اولیه پس از جراحی هستند یا جراح اجازه شروع درمان دستی را به آن‌ها نداده است، نباید سراغ کایروپراکتیک بروند؛ به‌ویژه تکنیک‌هایی که با فشار زیاد، چرخش شدید یا حرکات ناگهانی کمر همراه‌اند. همچنین در افرادی که عمل جوش‌دادن مهره‌ها انجام داده‌اند یا پیچ‌ومهره دارند دست‌کاری پرفشار در محل مهره‌های جوش‌داده‌شده مناسب نیست و درمان نواحی اطراف نیز به ارزیابی و تأیید جراح نیاز دارد.

اگر درد پس از عمل بیشتر شده یا با ضعف جدید پا، بی‌حسی پیشرونده، تب یا ترشح از زخم همراه است، اولویت با بررسی پزشکی است، نه دست‌کاری کمر. افراد مبتلا به شکستگی، ناپایداری مهره‌ها، عفونت ستون فقرات یا پوکی استخوان شدید نیز نباید تحت دست‌کاری پرفشار قرار بگیرند. مصرف داروهای رقیق‌کننده خون و اختلالات انعقادی هم باید پیش از هر درمان دستی مطرح شود، چون می‌تواند خطر خون‌ریزی را افزایش دهد.

البته مناسب نبودن کایروپراکتیک پرفشار به معنای کنار گذاشتن همه روش‌های توان‌بخشی نیست. تمرین‌درمانی و برخی تکنیک‌های ملایم ممکن است با نظر تیم درمان قابل انجام باشند؛ مهم این است که روش انتخابی با نوع جراحی و وضعیت بهبود شما سازگار باشد.

بررسی نوع جراحی و روند بهبود

معاینه قدرت، حس و حرکت

تصویربرداری و آزمایش، فقط در صورت نیاز